IBM en Fuji Xerox

Maandag 25 februari

Foto's hier

Vanochtend bezochten wij IBM onderzoeksvestiging met de naam Yamato laboratories. Gelegen net buiten Tokyo in een buurt zonder hoge flats, maar redelijk normale huizen. Bij de presentaties kwam al naar voren dat ze verhuisd waren vanuit het centrum van Tokyo, vlak bij het Imperial Palace (in de buurt van ons hotel), en dat daardoor de kosten veel minder werden.

IBM heeft het in Japan relatief zwaar. Dit komt mede doordat de Japanse bedrijven hoge eisen stellen aan kwaliteit en service. De PR-vrouw vertelde dat dit ook in de Japanse cultuur verweven zit. De Japanse consument betaalt graag iets meer, als hij/zij daarmee betere service en garantie krijgt.

Na introductiepresentaties werden we verdeeld in twee groepen en kregen we presentaties/demonstraties te zien. De drie onderzoekers die hun ideeën presenteerden wisselden tussen de twee groepen, zodat wij lekker konden blijven zitten. De drie onderwerpen waren: - text-to-speech - speech-to-text - invisible barcode technology

De laatste was naar mijn mening het meest vernieuwend. In Japan is al geruime tijd de 2D barcode bekend, die bij ons nog moet doorbreken. Dit is een vierkant van zwartwitte vakjes die samen een code vormen. In deze code kun je bij het printen bijvoorbeeld een webadres (URL) opslaan, of een ander stukje tekst. De mobiele telefoon kan deze met de camera uitlezen en direct een muzieknummer downloaden (bijvoorbeeld). Het vernieuwende hierbij is dat ze bij IBM deze 2D barcode met UV inkt willen printen. Hierdoor wordt de advertentie niet vervuild door storende 2D barcodes, maar wanneer er een UV LED op de telefoon zit, kan hij wel de code uitlezen.

De lunch kregen we van IBM en was weer zeer Japans. Hierdoor wilde ik de helft al niet opeten al eet ik tegenwoordig toch meer rijst, om toch wat vulling binnen te krijgen. Er was in ieder geval genoeg koffie en thee. Het schaaltje met kiwi, sinaasappelpartjes en grapefruitpartjes smaakt ook prima.

's Middags gingen we op bezoek bij Fuji Xerox, de 'Document Company' zoals ze achter de receptie aan de muur hebben geplakt. Ze zijn één van de directe concurrenten van Océ in Nederland. In het gebouw waar wij een bezoek aan brachten was het Corporate Research Group van Fuji Xerox gevestigd. Zij hebben als motto: 'make impossible things happen innovation frontier', wat vast wel te vertalen is naar een begrijpelijke tekst zoals: 'onmogelijke dingen voor elkaar krijgen in het teken van cutting-edge innovatie'.

Na de presentaties van onze docenten, waar ze bij Fuji Xerox wel erg veel tijd voor vrij hadden gemaakt, kregen we een vijftal producenten ofwel concepten te zien. De presentaties van de docenten is natuurlijk voornamelijk voor het bedrijf waar we bij op bezoek zijn, en aangezien wij het meeste toch al wel gehoord hebben de afgelopen twee weken, kon je meerdere mensen zien knikkebollen, waaronder ikzelf. Ik liet mijzelf daarbij wel een beetje los, zodat ik bij de presentaties van het bedrijf in ieder geval wel kon opletten.

We volgden onze host naar een andere kamer waar ze een Smart Conference Room (SCR) hadden ingericht. Hierbij begon de onderzoeker eerst het probleem te verklaren, namelijk dat wanneer zij een probleem hadden met hardware van een copier, ze lang moesten wachten op de andere partij voor ze een reactie kregen. Vaak was de reactie dan ook: 'maak eens een foto van een iets andere hoek'. Hiervoor bedachten ze een oplossing, namelijk een combinatie van een beamer en een camera. De andere partij ziet dan op het computerbeeldscherm het object, bijvoorbeeld een printplaat, en kan daar dan op inzoomen, schrijven en aantekeningen maken. Deze aantekeningen komen dan door middel van de beamer/projector op de printplaat en het onderliggende vlak terecht. Aan de object-kant kan iemand dan nog wat erbij schrijven met bijvoorbeeld een stift. In ieder geval, een geniaal simpel concept en vast heel handig en simpel toe te passen.

De andere producten of concepten in het kort: Light Collabo, een SensingUI (User Interface) heeft wat weg van de Wiimote van Nintendo. Met een vijftal infrarood LEDs en een camere bepaald de computer de 3D positie van een soort 3D muis. ROBAS, Real Organizational Behavior Audit Service, is hun manier van het project wat op de UT ook al een tijd draait. Met RFID tags houden ze bij waar medewerkers zijn gedurende de werkdag. Xephy is een concept waarbij ze papier en digitale informatie willen combineren. Formulieren worden gedrukt op speciaal papier en bij het invullen van dit formulier met een speciale Xephy pen wordt de informatie direct op de computer ingevuld. Hierdoor heb je het vertrouwen-wekkend effect van papier met de zekerheid van digitaal. We zagen in de demo wel dat je netje moet kunnen schrijven, daar val ik dus af. Hun laatste product was Virtual Collaboration, een Hyper Conference Expeditor waarbij mijn aandacht een beetje werd afgeleid door mijn hongergevoel en een raar gevoel van verzadigt zijn met informatie. Toch weet ik nog dat het een manier was om geluid met andere media te koppelen, zodat je een presentatie kan terugspelen met audio, waarbij de slides zijn gekoppeld aan het juiste moment in de geluidstream.

Bij Fuji Xerox kregen we ook een zogenaamd 'light banquet', wat voornamelijk bestond uit veel schalen lekker dingen. rosbief, toastjes met brie (ja echt), sandwiches, gefrituurde kip met patat, etc. Ik heb voor het eerst patat met stokjes gegeten. Er was niet zo heel veel fruit, dus ik was nog net op tijd met mijn bordje. Bier was er in ieder geval wel, zij het een beperkt aantal flessen. Gelukkig kwam onze host met de vraag of we een bepaalde drank wilden proberen… natuurlijk wilden we dat wel. Het moest een soort Sake zijn, maar die is van rijst gemaakt en deze drank van aardappels. Later nog even aan iemand gevraagd, de 25% alcohol bevattende drank heet Shotyu (sjoh - tjoe). Met ijs was het wel lekker, maar ik vind het toch lekkerder zonder. Voordat we weggingen kwam de directeur ook even langs, die had het 's middags te druk en moest 30km verderop aanwezig zijn. Ik dacht op dat moment, ik schenk de kruik even leeg, maar heb me toch vergist in de hoeveelheid. Nu zit ik in de trein te typen op mijn laptop, met zo'n sluimerend gevoel in mijn hoofd. Zelfs de MacFlurry werkte niet in mijn voordeel. Zo nog maar even mijn flesje water leegdrinken, dan voel ik er vast niets meer van.