Tempelceremonie

Zaterdag 16 februari

Om 11 voor 6 stonden we klaar voor het ochtendritueel. Pascal wilde Maarten wakker maken door een kussen te gooien, waarop Maarten die met een halfslapend hoofd terug wierp. Hierna werd bevestigt dat de schuifdeuren niet kussenbestendig zijn. De houtjes geknapt, het papier flink gescheurd. Gelukkig vonden de monniken het niet zo heel erg en is alles geregeld.

We werden naar een met wierrook gevulde ruimte gebracht, waar al een aantal monniken met de voorbereiding bezig waren. Wij moesten plaats nemen op de kussens, waarna de ceremonie begon. Veel trom en zang, op zo'n lage trillende toon. Aan het eind kregen we een voor een een soort zegening voor wijsheid, rijkdom en dergelijke. Daarna naar de grote tempel voor het tweede deel. Eerst nog even in het duister door een gang lopen, met de rechterhand aan de muur. Ergens zit dan een hendel van een deur, en als je die aanraakt, brengt het gezondheid. De daaropvolgende ceremonie, waarbij de god van de berg centraal stond, werd met veel zang en lawaai uitgevoerd. Het geheel was een bijzondere ervaring en ik had het niet willen missen. Aan de andere kant voel ik me er niet door geroepen daar te blijven, ze hebben namelijk geen internet (wel een website ).

Het ontbijt bestond uit een frisse kom rijst met wat groente en niet te definieerbare groenten. Het bakje fruit, appel met iets semi-transparant spul met een beetje saus was ook prima te eten. De verassing aan het eind van het ontbijt bestond uit een kopje koffie! De beste die we tot nu toe in Japan (buiten de Starbucks) hebben gedronken.

Voor vertrek zijn we nog even naar de top gelopen, maar er was niet genoeg tijd om ook nog naar een waterval te lopen. Moe en voldaan pakten we onze spullen, nog even zwaaien en daar gingen we weer terug naar de bushalte.

Voor een tweede keer gingen we naar Nara. In Nara park staan een heleboel tempels en pagodes. Dit keer gingen we eerst met z'n allen naar het grootste boeddha beeld binnen in een houten gebouw. En het beeld is dan ook enorm. Er zijn ook een paar kleinere beelden die op een andere locatie op zichzelf al enorm zijn.

Bij één van de wachters is een pilaar waar onderin een gat is. Als je door dit gat gaat krijg je verlichting. Natuurlijk moest men dat proberen, al paste niet iedereen er door. Ik kon het dan ook niet laten en moest het ook ondergaan. Armen als eerst wurmde ik mezelf tot halverwege. Daar klemde het toch wel heel erg en moest ik uitademen om verder te kunnen. Roald, wiens borstomtrek toch aanzienlijk groter is, heeft het maar niet geprobeerd.

Pascal, Jan Willem en ik wilden toch wat vrijer rondlopen en het park verkennen. Op hoger tempo dan gemiddeld beklommen we trappen naar tempels, om toch zoveel mogelijk te kunnen zien. Een grote bel hing in een houten constructie en om te luiden hing er een flinke boomstam voor. Natuurlijk wilden we de bel luiden, helaas zat de boomstam met een ketting vast. Alleen onze vuisten konden nog enig geluid voortbrengen.

Na nog wat tempels te hebben bekeken op rap tempo, besloten we terug te gaan. Met een bordje met station, 1.8 km en 15 minuten op de klok, moesten we stevig doorstappen. Op volgende bordjes werd de afstand niet nogmaals aangegeven, tot we er één tegen kwamen met station, 1.5 km… en dat terwijl we al ruim een kilometer verder waren en hadden we nog 5 minuten. Dat werd dus een sprintje trekken.

Uitgeput kwamen we aan bij het station, in de winkelstraat ervoor kwamen we al commissieleden tegen. Blijkbaar waren ze een commissielid kwijt en hadden ze besloten een half uur later de trein te nemen. Dus konden we mooi lunch kopen in plaats van in Kyoto. De lunch, bestaande uit een Big Mac, heerlijke broodjes en pudding dingetjes van de banketbakker en starbucks koffie, ging er prima in.

In de trein kwamen we eindelijk japanners tegen die iets anders doen dan een boek lezen, met telefoon dingen doen of gewoon met de ogen dicht staan. In de coupé zat namelijk een groep kinderen die een paar woordjes engels konden en blij waren dit te kunnen laten zien. Ze wilden ook erg graag op de foto en namen daar fotogenieke poses bij aan. Wij pakten natuurlijk de boekjes japans hoe en wat, spreken en begrijpen enz. erbij om onze japanse taalkunsten te tonen aan kinderen die lachen om rare uitspraken en kromme zinnen. Jorrit kreeg nog de meeste aandacht nadat Jorge zijn naam riep en naar Jorrit wees. Daarop schoof de hele groep in één keer luidruchtig een stuk op en werd Jorrit bedolven onder de scholieren.

The Palace Side Hotel in Kyoto.

In Kyoto hadden we het hotel snel gevonden, het zit namelijk vlak bij het metro station. Inchecken en even rustig aandoen. Sebastiaan en ik hebben een Thaise massage genomen, wel een beetje duur, maar zeker het geld waard. Dan gaat er een Thaise meid van max 50 kg je oprekken en masseren. Door te drukken en haar eigen gewicht te gebruiken word je helemaal soepel gemaakt. Mijn lengte was wel een beetje lastig, maar volgens haar geen probleem. Nadat alles gekraakt is en betaald is krijg je ook nog een kopje Thaise thee.

Het avondeten was in het hotel restaurant en prima te doen. Heel westers, met mes en vork, waarbij Thijs om chopsticks ging vragen, omdat hij anders te grote happen kon nemen van zijn vegetarisch nasi-achtige gerecht. Mijn WLAN router staat in de lobby aangesloten op het langzame ADSL internet, en iedereen gaat dan ook in de lobby zitten om op internet te kunnen. Het blijkt dus dat mijn WLAN router beperkingen heeft. Wanneer er teveel apparaten tegelijk op zitten, crasht het draadloze gedeelte en moet het opnieuw opgestart worden. Dit is niet heel handig, dus beperk ik nu het aantal simultane verbindingen met een wisselend wachtwoord.

De verbinding is niet zo snel als in Osaka, terwijl iedereen er wel net zo gebruik van wil maken. Dit gaat natuurlijk ten koste van de verbinding en mensen die willen Skypen hebben hier het eerst last van. Vooral bellen naar vaste nummers is heel onstabiel.

Ik ga vanavond op tijd slapen, nog even wat foto's uploaden en dan is het genoeg voor vandaag.