Blog

Zaterdag 8 maart

Ik ben al een paar dagen terug, maar misschien is het zover om ook de laatste dag van de reis naar Japan te verwerken. Afgelopen zaterdag was de langste dag van het jaar, een vlucht van 12 uur bracht ons 8 tijdzones terug waardoor we onderweg alleen maar daglicht hadden. De schemer kwam ons achterna, aangezien het donker was toen we in Nederland door de laatste douane check heen waren.

We hadden onze koffers vrijdagavond al gepakt, alleen de laatste kleine dingetjes nog niet opgeborgen. Hierdoor waren we snel beneden en konden we nog even genieten van het ontbijt. Een half uur later sleepten we onze koffers en rugtassen naar de metro waar gelukkig de roltrappen naar beneden ook aan stonden. Hoe minder tillen, hoe beter. De laatste metro rit, nog even goed alles in ons opnemen, dat was toch het deel van Tokyo dat we het meeste hebben gezien. Op het centraal station van Tokyo nog even de pasmo kaart leegtrekken, er was een vending machine waar je met de RFID chipkaart kan betalen. Daarna inleveren en de 500 yen borg innen. Met de railpass konden we onze trip naar Narita airport financieren, scheelt toch weer zo'n 1500 yen.

Op de luchthaven kwam ik na een rondje door de incheckhal Berend tegen die al aan het inchecken was geslagen. Sebastiaan lette op de koffers, we wilden namelijk met een aantal tegelijk inchecken. Nadat ook Jorrit en Jorge gesignaleerd waren, besloten we ook maar onze stoelen in het vliegtuig op te eisen. Uiteindelijk kwamen we toch nog met z'n allen op 1 rij. We hadden nog genoeg tijd, dus achter de douane nog even wat winkels bekeken, het laatste kleingeld opgemaakt aan koffie of koek en als souvenir wat sake of sterke drank gehaald.

Bij de gate vroegen wij ons af of Stefan, die ook vandaag terug zou vliegen, zich verslapen had, aangezien hij nog steeds niet gesignaleerd was. Gelukkig kwam hij op tijd bij de gate, hij had zich al die tijd in een restaurant verschanst, vlak bij de gates. Doordat hij op een ander moment was ingecheckt, zat hij zo'n 4 rijen achter ons. We moesten nog even wachten, omdat het entertainment systeem gerepareerd moest worden. Natuurlijk vonden we het helemaal niet erg, het systeem had ons immers op de heenreis ook al bezig gehouden.

De terugvlucht verliep voorspoedig, het eten was zacht, maar er zat smaak aan. De koffie was beter dan de standaard koffie in Japan, de koekjes lekker (mits je de goede verpakking had). De afleveringen van diverse series die ik in Nagoya gedownload had kwamen goed van pas. Toen het tijd werd om mijn laptop op te laden, pakte ik mijn adapter en wilde ik gebruik maken van het stopcontact onder mijn linker armleuning. Jorrit zat rechts van mij en had succesvol zijn laptop van stroom voorzien. Echter, mijn laptop leek teveel stroom te willen gebruiken, het lampje ging dan ook elke keer van groen terug naar rood. Toen Jorrit ook zijn stekker opnieuw erin drukte sloegen de stoppen door. Tenminste, het lampje bleef uit, niet eens rood of groen, gewoon uit. De stewardess begreep ons probleem eerst niet en daarna kon ze geen oplossing verzinnen. Uiteindelijk een ander stopcontact gebruikt en dit lukte. Terwijl mijn laptop aan de oplader lag heb ik zelfs nog een film van het magic-entertainment system gekeken, National Treasure, Book of Secrets.

Op het eind van de vlucht heb ik nog even een uurtje slaap meegepikt, om de lange avond nog een beetje vol te kunnen houden. Bij het dalen was ik al wel wakker en kon ik het Nederlandse landschap aanschouwen via de birds-eye-view camera (in de neus van het vliegtuig); groene vierkantjes en rode daken. Na de landing deed iedereen direct de mobiel aan. SMSjes vlogen door de lucht en ik kreeg al voordat de gate was aangekoppeld een telefoontje.

De rest ging als vanzelf, behalve het laatste checkpoint, waar je spullen kunt aangeven en alsnog nederlandse btw mag betalen. Van ons groepje van vijf werden de eerste drie er uit gepikt, bij ons moesten de koffers open. Bij mij werd er natuurlijk niets gevonden, ik had ook geen dure dingen gekocht. Alleen bij Jorrit hadden ze moeite met de Nintendo Wii die hij daar had gekocht en uiteindelijk gingen ze akkoord, omdat het onder het max toegestane bedrag bleek te zitten.

Door de schuifdeuren heen werd ik direct met een flits van de camera begroet. Met mijn ouders nog even gaan koffie drinken met echte stroopwafels en later in de trein kwamen de boterhammen tevoorschijn. Zelfs zonder honger kan een nederlandse boterham met kaas nog lekker zijn. De vergelijkingen met Japan begonnen bijna direct: in Japan waar we één keertje met de trein en shinkansen vertraging hadden door sneeuw en harde wind, hier in Nederland was het al direct raak. Gelukkig niet onze eigen trein, maar het staat wel grappig, zo'n bord.

Inmiddels heb ik al weer kunnen genieten van echt vlees met aardappelen en groenten, zonder de mogelijkheid of behoefte te hebben deze met stokjes naar binnen te werken. Vlees is naar mijn mening ook bedoeld om gewoon met een mes gesneden te moeten worden, in plaats van in stukjes te kunnen knijpen met je chopsticks. Koffie kwam wel even hard aan, mijn eigen brouwsel bleek toch zo'n drie keer sterker dan de sterkste koffie in Japan, maar ook daar wen je weer aan na twee slokken.

Japan is een mooi land, veilig en schoon, druk en vol onuitgesproken regels, maar ik ben blij weer terug te zijn Nederland. Blij om mijn vriendinnetje weer te zien, in mijn eigen bedje te kunnen slapen, DE koffie te drinken, kaas op lekker brood, rechtop onder de douche te kunnen staan en zelfs fietsen onder een nederlandse regenbui tovert (nu nog) een glimlach op m'n gezicht.

Vrijdag 7 maart

Foto's

Vandaag vanuit Nagoya vertrokken met de Shinkansen richting Tokyo. Eerst nog even lastig want we hadden wel net genoeg geld om het hotel te betalen, maar dan ets meer over om de rest van de dag te betalen. Dus moesten we naar een ATM om te pinnen. Naast het hotel zat een mini supermarkt met een ATM, maar die slikte mijn pas niet. Ik ben nog even gaan ontbijten terwijl Sebastiaan een ATM ging zoeken, ik had namelijk nog iets meer cash over.

Gisteren hadden we vlak voor ontbijt-sluitingstijd nog ontbeten en niets hoeven laten zien, dus ik ging vandaag vol goede moet naar het restaurant. Daar werd ik al direct gevraagd om een ontbijtticket, die ik niet had natuurlijk. Domme Nederlander die ik ben, heb ik gewoon gezegd dat ik ontbijt wilde, dus moest ik mijn kamernummer geven en ging zij het uitzoeken. Ondertussen wat broodjes, yoghurt, fruit, sap, melk en koffie gehaald en opgegeten. Daarna werd het leuk, want ik gaf aan mijn trein te willen halen en de dametjes werden steeds zenuwachtiger… Zij wilde mij 1500 yen laten betalen (meer dan 10 euro), en ik zei dat het included was en dat ik alles betaald had (we hadden 15 minuten eerder uitgecheckt). Uiteindelijk hebben ze me toch laten gaan en heb ik toch nog gratis ontbijt gehad, want welke Nederlander betaald nou meer dan 10 euro voor een karig ontbijtje.

Bij het verlaten van het hotel kwam ik Sebastiaan weer tegen die eerst 10 seconden dwars door mij heen keek omdat hij nog op zoek was naar een ATM. Toch maar naar het station gelopen en halverwege zag ik aan de overkant een gebouw wat mij deed vermoeden dat er ATMs zaten. Het was de JP, de japanse postbank, en er stonden rijen ATMs. Twintig minuten later zaten we met genoeg cash op zak in de Shinkansen, op weg naar Odawara.

Ruim 2 uur later stapten we de Shinkansen uit en begonnen we onze rondreis door Hakone. Dit begon met een treinrit naar Hakone-Yumoto in een Limited Express, welke op minder stations stopt dan een Express. In dit geval was het Limited gedeelte betreurenswaardig, omdat we er even lang over deden als de express, waarschijnlijk omdat de trein een kwartier lang tergend langzaam over een bergspoortje kruipt.

Het volgende treintje was een schattig bergtreintje die net zo snel als de vorige de berg op kruipt. In dit geval was het een traject met haarspeldbochten, waarbij de trein even stilstaat, de machinist en de conducteur van plek wisselen en dan achteruit weer verder de berg op gaat. Hierdoor zagen wij machinist en conducteur elkaar passeren buiten ons treinstel, wat toch wel raar is als er verder niemand uitstapt.

Het volgende traject was een Funicular Train, een kabeltrein waar twee treintjes verbonden zijn met een kabel en elkaar in het midden passeren. Leuk stukje, ook gezellig, omdat wij in een treintje aan de praat waren geraakt met een groep Amerikanen. Die hadden wij al een tijdje aangehoord, wij konden hen zonder moeite verstaan en wij konden in het Nederlands roddelen over Amerikanen. Op het moment dat ze zochten naar het Nederlandse woord voor friet, hebben we hen toch maar even geholpen. Met onze bijna gelijktijdige 'patat' was de discussie over Nederland gelanceerd.

Met een kabelbaan, met gesloten kabines, werden we verder getransporteerd naar het hoogste punt. Daar waren kokende zwavelbronnen waar flinke zwaveldamp uit werd gespoten. Helaas kan ik de geur niet meenemen naar Nederland, maar misschien dat Akzo of een willekeurig scheikundig lab dit kan simuleren met een flinke hoeveelheid zwavelzuur of natuurlijk gewoon wat eieren een flinke tijd laten staan. Op dit hoogste punt kon je gewoon rondlopen, door de damp, en proeven van de lokale specialiteit… Zwarte eieren, niets bijzonders, gewoon flink-hard-gekookte eieren, maar dan in een zwavelbron, waardoor de schil pikzwart wordt. De Amerikanen hebben we maar laten proeven, zelf vonden we een gekookt ei op dat moment niet echt aantrekkelijk.

Gezellig met de vijf Amerikanen verder naar beneden, de andere kant van de berg af en nog wat gekletst over Japanse toiletten en over andere dingen, zoals Cisco, waar de meesten van hen werken. Onderaan afscheid genomen, zij namen de bus terug en wij wilden nog even het meer over, genieten van weinig uitzicht, het was namelijk weer eens flink heiïg.

Na onze boottrip de bus genomen, welke met flinke vaart de bochten door ging en ons vlotjes terug bracht naar Odawara. Daar aangekomen haalde Sebastiaan zijn rugtas weer uit het kluisje. Een paar tellen later werden we omringt door Bonsai-deelnemers. Stefan, Freek, Erik, Jan-Willem en Roald kwamen net uit Hakone en stonden, op Stefan na, op het punt om de Shinkansen naar Kyoto te nemen. Stefan gaat morgen ook terug naar Nederland, dus die nam de normale trein naar Tokyo (geen Railpass). Ze bleken net een uur eerder dan wij het zelfde rondje (in omgekeerde volgorde) te hebben gemaakt.

Even later, na uitvoerig afscheid en fijne reis toegewenst te hebben, stonden we tegenover elkaar op verschillende perrons. Kodak momentje…

In Tokyo ben ik nog even zelf naar de tempel achter het hotel gelopen, wat een begraafplaats bleek te zijn. Even verder was nog wel een echte tempel, die Tokyo stijl was ingericht: ontzettend veel dingen op weinig grondoppervlak.

Als laatste avondmaaltijd gingen we natuurlijk Sushi eten bij een goed restaurant waar Sebastiaan vorige week al was geweest met Lischana en Michel. Gezellig gekletst met een Japans stel naast ons en de sushi chef was ook zeer geïnteresseerd in ons student-zijn. Ontzettend lekker gegeten trouwens en Sebastiaan kon het natuurlijk niet laten de meest verse vis te proberen die er bestaat… de chef fileert dan een levende makreel uit een grote vistank en dient het heel mooi op waarbij de dode vis nog een tijdje stuiptrekt. Ontzettend raar, zo'n vissekop met ruggegraat en staart die een beetje beweegt. Ik heb het zelf niet gehad trouwens, ik was nog aan de zalm en tonijn sushi.

Na het eten nog even in Ginza uitgestapt en rondgewandeld, warme chocolademelk bij de Starbuck gedronken en ten slotte toch maar terug naar het hotel. Morgen vliegen we terug, we staan om 7 uur op en vertrekken om 9 uur vanaf Tokyo station met de Narita Express naar de luchthaven. Vlucht JL411 vertrekt om 13:25u Japanse tijd (05:25u NL) en komt aan om 17:35u Nederlandse tijd.

Donderdag 6 maart

Foto's

Nagoya, derde grootste stad van Japan, heeft het grootste treinstation ter wereld (qua vloeroppervlak). Niet zo gek, want ze hebben er twee enorme torens op gezet. Gisteravond was het nog redelijk rustig, maar toen wij vanochtend de kaartjes voor de shinkansen (voor morgen) wilden halen was het een drukte van jewelste. Gelukkig maar dat wij elkaar door bepaalde lichaamskenmerken nooit uit het nog verliezen. Zelfs op 200m afstand met een zee van japanners tussen ons in heeft sebastiaan geen enkel probleem mij te vinden.

Ons eerste toeristische activiteit was het hoogste gebouw van Nagoya beklimmen. Dit gebouw staat tegenover het station en heeft een aantal shuttleliften, de lift heeft 2 verdiepingen. Met de lift naar de 42ste verdieping en daarna nog iets verder met roltrappen. Boven aangekomen, op de promenade, was het voor mij wel een lichte teleurstelling, we keken namelijk nog steeds door glas. Misschien is het wel veiliger, in ieder geval waait het minder. Gelukkig konden we nog voldoende van de stad zien.

Daarna een spontane actie, de taxi genomen richting een gebied met wat bezienswaardigheden, wat een beetje lastig was, omdat de chauffeur geen idee had hoe hij city museum moest vertalen in het japans (en wij ook niet). Nog even de starbucks ingedoken, voordat we het laatste blok liepen naar het Nagoya City Science Museum. Een Nemo achtige setting, maar dan 9 verdiepingen aan uitleg over milieu, auto's, scheikunde, natuurkunde (electriciteit, statische electriciteit, magnetisme, etc.), sterrenkunde, communicicatie, biologie, enzovoorts. Tegelijk met ons liepen er ook een aantal schoolklassen japanse kinderen rond die luid en enthousiast van verdieping naar verdieping liepen en elk knopje met z'n zessen tegelijk moesten indrukken.

Met de metro weer terug naar het centrale station, waar we de trein, van een private treinonderneming, namen richting Inuyama. Vlak bij het station na Inuyama, Inuyama-Yuen, ligt een heel oud japans kasteel. Nationaal erfgoed, gerestaureerd in de jaren 60, ziet er erg goed uit. Het was nog erg rustig ook, dus we konden op ons gemak het hele kasteel bekijken. Daarna nog even het museum ingedoken die in het teken stond van een festival, een soort carnaval met praalwagens, maar die hebben dan meerdere verdiepingen en zijn eigenlijk toneel voor poppentheater. De poppen hangen niet aan touwtjes, zoals wij kennen, maar de touwtjes zitten aan de binnenkant van de pop en zorgen ervoor dat de pop zijn armen en benen kan optillen en zijn hoofd kan kantelen en draaien.

Terug in Nagoya hebben de het hotel maar even gevraagd om een goed restaurant waar ze yakitori hebben en er bleek er eentje om de hoek te zijn. Hier dus maar even gaan eten waar we heerlijke stokjes van kippenvlees, kippennek, kippengehakt etc. hebben gehad. Ook nog gefrituurde kippenvleugeltjes die erg smaakvol waren. Over het algemeen heerlijk gegeten dus.

We zitten nu in hotel Sun Route Plaza op 35.1747° latitude, 136.882° longitude.

Woensdag 5 maart

Foto's

Op tijd uit bed is toch wel lastiger geworden nu we niet meer aan een groep van 25 man vast zitten. Ons hotel was prima om te slapen, voor de rest moet je geen wensen hebben. Voor een iets meer dan een derde van de prijs die we in Tokyo betaalden was het prima. Eerst nog even plaatsen gereserveerd in de trein naar Nagoya voor vanavond en toen ontbeten. Ik heb bij een bakery wat zoete broodjes gehaald en daarna voor koffie naar de Starbucks. Bij de starbucks kwamen we zowaar nederlanders tegen, wat nogal duidelijk was, omdat ze het nogal groot op hun rug hadden staan. Het waren nederlandse schaatsers die daar waren voor het wk afstanden. Morgen zijn er een aantal afstanden, waar wij helaas niet meer bij kunnen zijn. Ik heb ze nog wel even aangesproken en Sebastiaan heeft nog even een foto gemaakt, zodat hij later kan kijken wie het eigenlijk waren. Eentje kwam in ieder geval uit Hengelo.

Nadat we bij de tourist information wat inspiratie hadden gezocht gingen we eerst naar de grootste attractie, de Zenkōji tempel. Heel interessant, al zijn wij de tempels wel een beetje zat. Deze had in ieder geval wat andere elementen en er liepen veel meer buitenlandse toeristen rond.

Het tempelbezoek was maar kort, omdat we de bus moesten halen terug naar het station, waar onze bus naar de volgende bezienswaardigheid om 12.45 vertrok. Gelukkig waren we op tijd terug en konden we zelfs nog even lunchen (herhaling van het ontbijt). De busrit duurde 50 minuten en nu hebben we zelfs een stukje Japanse tolweg gezien. Niets bijzonders hoor, een beetje de franse tolweg, maar dan links rijdend. De bus zette ons af bij een benzinestation waar we onze eigen weg moesten vinden. We wisten dat het een eindje lopen was en we hadden ook een kaart mee, dus de route was snel gevonden.

Na zo'n 15 minuten lopen kwamen we bij een punt aan waar de weg ophield en het wandelpad begon. Het leek meer een bobsleebaan dwars door de bossen, tegen de zijkant van een helling aan. Overal sneeuw, zelfs in de bomen bleven flinke hoeveelheden sneeuw hangen. Na 30 minuten wandelen over glibberige stukjes sneeuw en een paar modderige stukjes waar warm water uit de berg kwam, waren eindelijk op onze eindbestemming, waar bij de ingang een werkende geiser te zien was.

Jigokudani Monkey Park is de enige plek ter wereld (zeggen ze), waar apen in een warmwaterbron baden. Het is dan ook heel grappig hoe de apen zich precies zo gedragen als wij gisteren in de onsen deden, met het grote verschil dat de apen elkaar uitvoerig vlooien. Je moet wel de regels in de gaten houden, niet voeren, niet staren, etc, anders kunnen ze bijten. Maar het was allemaal een hele gezellige aangelegenheid.

Sommige apen die nog op zoek waren naar nootjes waren alle sneeuwhopen aan het omkeren, andere hadden een dikke slang waar warm water doorheen stroomt en lagen daar dan ook languit op. Vooral de kleine aapjes waren uitbundig aan het spelen en vonden het helemaal niet erg om op de foto gezet te worden. Er is ook een site met een webcam, maar die is niet up-to-date en de webcam werkt op het moment niet.

Na een flinke wandeling terug naar de bushalte konden we daar nog een half uur wachten op de bus. Het begon ook nog eens steeds harder te sneeuwen en tegen de tijd dat de bus er aan kwam, waren we beiden bijna helemaal wit. In de tussentijd waren er een stuk of 20 bussen langs gekomen, wat een beetje frustrerend is als je niet weet hoe de bus er uit ziet die je hebben wilt. Nu zijn we bijna weer terug bij het station, dus ik doe mijn laptop weer weg.

Voor de verandering eens sushi gegeten… Bij een sushi restaurant vlak bij het station. Één van de sushi chefs had op zijn muts de handtekeningen van Jan Bos en Olde Heuvel staan, waar hij natuurlijk apetrots op was. Communiceren was erg leuk, wij probeerden een combinatie van Japans en Engels, zij keken elkaar aan en probeerden dan weer iets terug te zeggen wat wij weer niet snapten. De sushi was in ieder geval erg lekker.

De trein was een beetje vervelend, 3 uur reistijd naar Nagoya en de rooklucht uit de rookcoupe kwam telkens onze coupe binnen. Het was geen Shinkansen dit keer, daar mag je namelijk niet in roken. Nu zijn we in ons Sun route hotel in Nagoya, prima kamer, alleen even afwachten of het ontbijt erbij in zit.

Dinsdag 4 maart

Foto's

Vanochtend met backpack vertrokken. Wel een beetje lastig met zo'n grote rugzak in spitsuur de metro in. Gelukkig gingen er een hoop japanners bij onze instaphalte uit, een beetje persen en duwen en het paste prima.

Ik heb het aantal bezigheden m.b.t. Japanners in de metro uitgebreid naar 4: - slapen - boekje lezen - door raam staren (naar tunnelwand) - de nieuwste: naar reclame staren, de metro zit vol met advertenties

Op mijn ooghoogte, boven de handvaten dus, hangen ze papieren posters waar je als japanner prima de hele rit naar kan staren.

De shinkansen is de meest comfortabele trein die ik ken. De stoelen kunnen ver achterover, de zitting nog een stukje naar voren. Alle stoelen staan een kant op en als de trein terug gaat, worden ze allemaal omgedraaid. Ze kunnen allemaal in groepjes van 2 of 3 draaien.

Met een dubbeldekker shinkansen naar Jomo-Kogen, waar we net onze bus misten, omdat we niet precies wisten waar we heen moesten. De volgende bus, 55 minuten later genomen. En nu zitten we, na een overstap in Minakami, in een andere rammelbus naar Takaragawa onsen.

19:30u. Alweer in de Shinkansen, op weg naar Nagano, waar in 1998 de olympische spelen waren. De Takaragawa onsen was heel bijzonder, een hele ontdekkingstocht, ze hebben alles namelijk netjes aangegeven, maar dan wel in volstrekt onleesbare japanse tekens. Niet eens plaatjes of icoontjes. In het hele gebied ligt overal een meter tot anderhalve meter sneeuw, de wegen zijn net schoon te noemen, maar de sneeuwhopen vallen nog wel eens om, op de weg. Met shovels uitgerust met sneeuwkettingen maken ze dan de weg weer schoon.

De onsen is gelegen om een bergrivier heen, waar aan beide kanten heet water uit een bron stroomt. Hier hebben ze dan vernuftig baden bij gemetseld van grote platte stenen. Omkleden doe je vlak naast het voorste bad, waar je wel eerst 200m voor moet lopen.

Toch maar weer terug naar de receptie voor een handdoek, ik kreeg er ook een klein doekje bij, een schaamlapje… Kennelijk zijn de Japanners niet zo makkelijk in het tonen van het gehele lichaam als wij nederlanders, ze liepen allemaal met het doekje rond. Het is trouwens een gemengde onsen, wat niet zo heel veel voorkomt. De vrouwen lopen met een dunne badhanddoek om, waar ze zelfs mee in het water gaan. De enige man die helemaal au naturel liep, was een australier, waar we nog een behoorlijk tijdje mee gepraat hebben.

Hij stelde zich voor als Grassy en had zijn twee dochtertjes bij zich, Rana van 4 en Aloha iets jonger. De zusjes vonden de sneeuw lekker om te eten en in het warme bad te gooien. Na een poosje werden wij ook doelwit, maar ik heb zoveel mogelijk sneeuw terug gegooid voordat het verdween in het warme water.

Terwijl wij nog lekker van het hete water aan het genieten waren, waren er medewerkers van de onsen een paar daken aan het schoonmaken, waar een behoorlijke laag sneeuw op lag. Opeens een gerommel en ik zie zo van een ander dak van een iets hoger gelegen gebouw alle sneeuw in één keer naar beneden schuiven. Precies in een kleiner bad van de onsen, waar bijna meteen een paar mensen verschrikt uit het water springen. Het pad boven het bad was niet meer toegankelijk, onze tweede mogelijkheid om naar de kleedkamer te lopen was ook versperd, maar dat kon snel worden opgelost, genoeg warm water in de buurt om de sneeuw weg te spoelen.

Toen het tijd werd om te vertrekken, gingen we aangekleed weer naar boven. We waren met de bus gekomen, maar blijkbaar hadden we het nog niet helemaal begrepen. Dankzij Grassy konden we toch nog in het minibusje stappen, een busje van de onsen zelf, die ons naar de echte bushalte bracht. Daar kwam de echte bus die ons weer verder bracht.

21u Nu zijn we in Nagano, in een hotel tegenover het station. Niet erg luxe, de prijs is dan ook erg laag. Het is maar voor één nacht, morgenavond gaan we naar nagoya, waar we weer in een luxe hotel zitten.

Dit zet ik op internet terwijl ik tussen twee schuifdeuren in het hotel naast ons hotel zit. Heel toevallig ook een Sun route hotel, zoals die waar we in Tokyo zaten en waarin we ook in Nagoya zullen overnachten.