Kaas, koffie, aardappelen en écht vlees!

Zaterdag 8 maart

Ik ben al een paar dagen terug, maar misschien is het zover om ook de laatste dag van de reis naar Japan te verwerken. Afgelopen zaterdag was de langste dag van het jaar, een vlucht van 12 uur bracht ons 8 tijdzones terug waardoor we onderweg alleen maar daglicht hadden. De schemer kwam ons achterna, aangezien het donker was toen we in Nederland door de laatste douane check heen waren.

We hadden onze koffers vrijdagavond al gepakt, alleen de laatste kleine dingetjes nog niet opgeborgen. Hierdoor waren we snel beneden en konden we nog even genieten van het ontbijt. Een half uur later sleepten we onze koffers en rugtassen naar de metro waar gelukkig de roltrappen naar beneden ook aan stonden. Hoe minder tillen, hoe beter. De laatste metro rit, nog even goed alles in ons opnemen, dat was toch het deel van Tokyo dat we het meeste hebben gezien. Op het centraal station van Tokyo nog even de pasmo kaart leegtrekken, er was een vending machine waar je met de RFID chipkaart kan betalen. Daarna inleveren en de 500 yen borg innen. Met de railpass konden we onze trip naar Narita airport financieren, scheelt toch weer zo'n 1500 yen.

Op de luchthaven kwam ik na een rondje door de incheckhal Berend tegen die al aan het inchecken was geslagen. Sebastiaan lette op de koffers, we wilden namelijk met een aantal tegelijk inchecken. Nadat ook Jorrit en Jorge gesignaleerd waren, besloten we ook maar onze stoelen in het vliegtuig op te eisen. Uiteindelijk kwamen we toch nog met z'n allen op 1 rij. We hadden nog genoeg tijd, dus achter de douane nog even wat winkels bekeken, het laatste kleingeld opgemaakt aan koffie of koek en als souvenir wat sake of sterke drank gehaald.

Bij de gate vroegen wij ons af of Stefan, die ook vandaag terug zou vliegen, zich verslapen had, aangezien hij nog steeds niet gesignaleerd was. Gelukkig kwam hij op tijd bij de gate, hij had zich al die tijd in een restaurant verschanst, vlak bij de gates. Doordat hij op een ander moment was ingecheckt, zat hij zo'n 4 rijen achter ons. We moesten nog even wachten, omdat het entertainment systeem gerepareerd moest worden. Natuurlijk vonden we het helemaal niet erg, het systeem had ons immers op de heenreis ook al bezig gehouden.

De terugvlucht verliep voorspoedig, het eten was zacht, maar er zat smaak aan. De koffie was beter dan de standaard koffie in Japan, de koekjes lekker (mits je de goede verpakking had). De afleveringen van diverse series die ik in Nagoya gedownload had kwamen goed van pas. Toen het tijd werd om mijn laptop op te laden, pakte ik mijn adapter en wilde ik gebruik maken van het stopcontact onder mijn linker armleuning. Jorrit zat rechts van mij en had succesvol zijn laptop van stroom voorzien. Echter, mijn laptop leek teveel stroom te willen gebruiken, het lampje ging dan ook elke keer van groen terug naar rood. Toen Jorrit ook zijn stekker opnieuw erin drukte sloegen de stoppen door. Tenminste, het lampje bleef uit, niet eens rood of groen, gewoon uit. De stewardess begreep ons probleem eerst niet en daarna kon ze geen oplossing verzinnen. Uiteindelijk een ander stopcontact gebruikt en dit lukte. Terwijl mijn laptop aan de oplader lag heb ik zelfs nog een film van het magic-entertainment system gekeken, National Treasure, Book of Secrets.

Op het eind van de vlucht heb ik nog even een uurtje slaap meegepikt, om de lange avond nog een beetje vol te kunnen houden. Bij het dalen was ik al wel wakker en kon ik het Nederlandse landschap aanschouwen via de birds-eye-view camera (in de neus van het vliegtuig); groene vierkantjes en rode daken. Na de landing deed iedereen direct de mobiel aan. SMSjes vlogen door de lucht en ik kreeg al voordat de gate was aangekoppeld een telefoontje.

De rest ging als vanzelf, behalve het laatste checkpoint, waar je spullen kunt aangeven en alsnog nederlandse btw mag betalen. Van ons groepje van vijf werden de eerste drie er uit gepikt, bij ons moesten de koffers open. Bij mij werd er natuurlijk niets gevonden, ik had ook geen dure dingen gekocht. Alleen bij Jorrit hadden ze moeite met de Nintendo Wii die hij daar had gekocht en uiteindelijk gingen ze akkoord, omdat het onder het max toegestane bedrag bleek te zitten.

Door de schuifdeuren heen werd ik direct met een flits van de camera begroet. Met mijn ouders nog even gaan koffie drinken met echte stroopwafels en later in de trein kwamen de boterhammen tevoorschijn. Zelfs zonder honger kan een nederlandse boterham met kaas nog lekker zijn. De vergelijkingen met Japan begonnen bijna direct: in Japan waar we één keertje met de trein en shinkansen vertraging hadden door sneeuw en harde wind, hier in Nederland was het al direct raak. Gelukkig niet onze eigen trein, maar het staat wel grappig, zo'n bord.

Inmiddels heb ik al weer kunnen genieten van echt vlees met aardappelen en groenten, zonder de mogelijkheid of behoefte te hebben deze met stokjes naar binnen te werken. Vlees is naar mijn mening ook bedoeld om gewoon met een mes gesneden te moeten worden, in plaats van in stukjes te kunnen knijpen met je chopsticks. Koffie kwam wel even hard aan, mijn eigen brouwsel bleek toch zo'n drie keer sterker dan de sterkste koffie in Japan, maar ook daar wen je weer aan na twee slokken.

Japan is een mooi land, veilig en schoon, druk en vol onuitgesproken regels, maar ik ben blij weer terug te zijn Nederland. Blij om mijn vriendinnetje weer te zien, in mijn eigen bedje te kunnen slapen, DE koffie te drinken, kaas op lekker brood, rechtop onder de douche te kunnen staan en zelfs fietsen onder een nederlandse regenbui tovert (nu nog) een glimlach op m'n gezicht.