YRP (en NTT DoCoMo)

donderdag 21 februari

Foto's, filmpjes komen nog.

Vanochtend ben ik lekker vroeg opgestaan, kwart voor 8, een half uur eerder dan de rest. Ik kon dus rustig ontbijten en nog even werken aan het dagverslag. Om kwart over 8, toen de groep franse hotelgasten weg waren, kwamen de eerste bonsai deelnemers binnen sprokkelen. Nog even gezellig gedaan, maar ik moest mijn pak nog aan en scheren, om kwart over negen zou Mario zijn verhaal over YRP doen, dus dan moest ik buiten staan.

Onze metro zou overgaan in de trein naar een station vlakbij YRP, dus konden we ruim een uur blijven zitten in krappe stoeltjes en met elkaars benen in de weg. Ook nog even lekker lopen typen voor het dagverslag, al schoot het door de gezelligheid niet erg op. Met de bus naar YRP, eerst was de bus bijna leeg, toen wij erin zaten zat hij vol.

YRP staat voor Yokosuka Research Park en is een gebied met heel veel grote hoge gebouwen waar technologie bedrijven hun research & development doen. Met restaurantjes, winkels en appartementen voor alleenstaanden bevat het alles wat een werknemer van zo'n bedrijf nodig heeft. Ze houden zelfs nog ruimte in het bedrijvenpark vrij voor groen en water.

Eerst gingen we nog even lunchen, ik ging met ongeveer de helft van de mensen naar Roseteria Restaurant, een AC restaurant achtig menu, maar vervang dan de aardappels door rijst en de koffie door groene thee. Prima gegeten, een hamburger achtige substantie met curryketchup en mayonaise bovenop een bedje van noodles. Daarbij nog wat nasi met garnalen en een ei. Ik had eerst nog niet helemaal door wat het voor ei was, maar kwam er bij het eten achter dat het al gepeld was. Het had nog wel dezelfde kleur als een eischil, dus ik keek een beetje vreemd op. Ik heb hem nog wel opgegeten, want de bruine kleur was gelukkig niet in het hele ei getrokken en leek veroorzaakt te zijn doordat het ei in sojasaus had gemarineerd.

WC's, daar zijn 2 soorten van… De klassieke japanse wc is zo'n gat waarbij je moet hurken. Nou ben ik al geen held met hurken, dus die sla ik meestal over. De westerse variant is een volautomatische toilet met verwarmde toiletbril en een paneel aan de muur met knopjes. Daar kun je uit allerlei functies kiezen die ik niet kan lezen, aangezien het japans is. Maar gelukkig heb je altijd andere mensen die het uitproberen… Er is een knop om te sproeien en daarbij zitten meestal knopjes waarmee je de breedte van de straal kan aanpassen. Voor vrouwen is er nog een knop die de straal naar voren richt. Op sommige wc's heb je dan ook nog een andere knop, waarbij het geheel met lucht wordt droog geblazen. Over het algemeen een vreemde ervaring, zeggen ze, want ik heb het zelf nog niet geprobeerd en misschien gaat dat ook niet gebeuren. In ieder geval ben ik nog geen wc tegengekomen die zo ruikt als de openbare toiletten in nederland, ze zijn zelfs schoner als die op de UT.

Bij YRP Centre kregen we een presentatie over het park, welke bedrijven er in een pand hebben en nog een heleboel andere informatie. Het was bepaald niet technisch te noemen, dus zaten er op een bepaald moment een flink aantal mensen spelletjes te doen op hun telefoon, met hun hoofd in de handen te slapen of zelfs met het hoofd op tafel. De presentator zag het niet, aangezien hij van een papier zijn verhaal zat voor te lezen en met een laserpen zat te wijzen naar het scherm. Op momenten dat er een foto werd gemaakt, ging iedereen keurig rechtop zitten. De demo's die we in een andere ruimte te zien kregen, waren interessant, maar niet heel erg nieuw. Nog wat dingen met camera's, radar en netwerkspeakers. Hun vlaggenschip was een video conference systeem die de videoverbinding van de telefoon naar een groot scherm kan verplaatsen, handig voor als je onderweg video-belt en na thuiskomst het naar je LCD scherm in de keuken wil verplaatsen, zodat je tijdens het koken zonder onderbreking verder kunt praten.

Bij NTT DoCoMo, die in het pand ernaast zit, werd het al iets interessanter. Nadat we naar een presentatieruimte gedirigeerd werden, kregen we zelfs een kopje koffie. Het was opvallend dat ze hier nog dieper buigen, dat is leuk als je zelf ook buigt, want dan doen ze het gewoon nog een keer. Na een korte introductie over NTT DoCoMo gingen we naar hun demo ruimte. In een ronde kamer met schuifdeuren die de vorm van de kamer volgen keken we naar een leuk filmpje met de visie van NTT DoCoMo. Na het filmpje bleek dat het scherm waarop de film geprojecteerd werd, bestond uit 2 delen van een schuifdeur. Toen deze open gingen kregen we een expositie gang te zien, fel verlicht waar we een aantal prototypes konden bekijken. Het waren voornamelijk ideeen die nog niet op de markt kunnen komen, maar wel heel interessant om te zien.

Nog een video waarin de toekomstvisie van NTT DoCoMo wordt verteld. En een bureau met hologram technologie ingebouwd, zodat je de virtuele telefoon kunt opnemen en de persoon met wie je belt in 3d kunt zien. Een kledingrek met RFID tags, zodat een computer een stuk kleding kan herkennen. Een holografisch apparaat kan worden gebruikt om in 3d verschillende outfits te bekijken. Ten slotte nog een aantal technologien en een hele rits nieuwe mobiele telefoons (japanse modellen). Ook een ring, als je die om je vinger doet en je vinger op of in je gehoorgang drukt, hoor je geluid, zoals muziek of je telefoongesprekspartner. Waarschijnlijk niet erg handig, wie gaat er nou met zijn vinger in z'n oor zitten als je ook handsfree kunt bellen.

Na deze leuke rondleiding mochten we terug naar de presentatieruimte waar de nodige cadeautjes werden overhandigt en we met bedankjes over en weer de uitgang mochten gebruiken. De mushroom, de mascotte van NTT DoCoMo, staat in de hal en in de expositieruimte in verschillende formaten. Misschien dat de japanners daar hun 'moshi moshi' vandaan hebben (hiermee nemen ze op).

Bij aankomst in het hotel gingen we snel omkleden, waarna we besloten een keertje de geur en smaakzintuigen van de twee vegetariërs onder ons te volgen. Uit de Lonely Planet een vegetarisch restaurant gekozen en de metro gepakt. Er was een paar keer een misverstand over welk restaurant uit welk boek we als doel hadden, maar na een paar kilometer lopen en een extra treinritje zijn we dan toch aangekomen.

Best lekker gegeten, tofusteak en allerlei groenten, bolletje vanille ijs als toetje. Het was een organisch restaurant, ze hadden dus ook kip en hertenbiefstuk, maar dan heeeel duur. Tot nog mijn budget van 4000 yen gehaald, zo'n 25 euro. De terugreis was wel veel korter, omdat we direct het goeie metrostation hadden. Helaas was de avond al grotendeels voorbij.