NICT en ATR

Maandag 18 februari

Foto's hier en filmpjes hier.

Vandaag, maandag 18 februari, hebben we twee bedrijven bezocht, vanochtend NICT en vanmiddag ATR.

Het Knowledge Creation and Communication Research Center (KCCRC) is onderdeel van the National Institute of Information and Communications Technology (NICT) en werkt samen met ATR, het bedrijf dat 's middags op het programma stond. NICT heeft een mooi gebouw, maar met maar 140 medewerkers staat het waarschijnlijk voor een gedeelte leeg. NICT is timekeeper van Japan, ze hebben een cesium atoom klok die een seconde afwijkt op 10000 of zo. Ze zijn bezig met een vertaalsysteem die gesproken taal kan vertalen, waarbij het idee is dat je een gesproken zin in een willekeurige taal kunt vertalen naar een andere willekeurige taal. Nu hebben ze een stuk of 5 talen, waaronder japans en engels.

We mochten ook nog even de het smarthome van NICT bekijken. Overal camera's, de vloer vol met druksensoren, zodat het huis weet waar de mensen zijn en wanneer ze bewegen. Voor de interactie tussen mens en huis is er een schattige robot, die qua interactie een 3 jaar oud kind na doet. Alle kastjes signaleren het huis wanneer ze geopend worden, in de koelkast zit een camera en zelfs het fornuis weet wanneer de pan overkookt. De voordeur is uitgerust met verschillende vormen van authenticatie, waaronder vingerafdruk herkenning en gezichtsherkenning. Helaas konden we alleen de druksensoren in de vloer testen, omdat het resultaat op alle LCD schermen te zien. Deze waren ook gebruikt in de ontvangsthal, maar dan een iets nieuwere versie.

De lunch was bij ATR, een echte japanse lunch met miso soep, rijst, saladespul en een stukje vis. Niets bijzonders, maar wel lekker. Het eten bevalt me steeds beter, elke dag een flinke hoeveelheid rijst draait daar ook wel aan bij. Nog even koffie gehaald met een koekje. We zijn meerdere kleine restaurantjes tegen gekomen waar je de bestelling en betaling bij een automaat doet, heel handig, dan hoeft de kok en bediening niet moeilijk te doen over bon en wisselgeld. Dat werkt prima, alleen konden we niet ontcijferen welke knop koffie is, aangezien het in het japans geschreven was. Gelukkig zijn ze erg behulpzaam en konden we snel aan de koffie.

Na nog even de tuin te hebben bekeken, die er in deze tijd vrij droog en geel uit ziet, gingen we naar de eerste presentatie. Een verademing, eindelijk een presentatie door iemand die beter engels kan dan wij. Een kwart van de medewerker komt namelijk uit het buitenland en mister Finch kwam uit de UK. Hij hield een presentatie over een vertaal apparaat (waarschijnlijk een samenwerking met NICT). Deze is draagbaar en er is ook een prototype met een mic array, om de ruis tegen te gaan.

ATR is ook bezig met het detecteren van signalen die mensen in hun spraak gebruiken. Toonhoogte en duratie kunnen gebruikt worden om vast te stellen welke relatie twee personen met elkaar hebben, bijvoorbeeld moeder-dochter of juist wildvreemden.

Een lerende robot, het lijkt de toekomst, maar de toekomst komt steeds dichterbij. ATR heeft ons een robot arm laten zien met een stereocamera die een bepaalde handeling, wanneer deze voorgedaan wordt, kan herhalen in een nieuwe situatie. Het kent een aantal beperkingen natuurlijk, maar het zag er echt goed uit.

Op het gebied van robotics doen ze veel onderzoek. Voor scholen, universiteiten en hobbyisten zijn er bouwpakketten te koop en voor zo'n 700 euro kun je je eigen 20cm hoge robot bouwen. In het gebouw zijn ook iets grotere robots en zelfs een net zo groot als een mens, als kopie van zijn maker, een onderzoeker bij ATR.

Met de bus en metro terug richting hotel stapten we plotseling uit, tenminste, dat deel van ons dat uit eten wilde, in plaats van in het hotel eten. Met de Lonely Planet in de hand gingen we op weg. Daarmee eindigde we bij Wontana, een sjiek restaurant met een redelijk hoge prijs. In die straat kwamen we nog een jonge Canadese vrouw tegen, oorspronkelijk uit Nederland, die op weg was naar China om van daaruit een trein naar europa te nemen. Ze vertelde onder andere dat de buurt waar we in stonden vol zat met restaurants, maar wel allemaal relatief duur. Wontana bleek inderdaad duur, voor Japanse begrippen kun je redelijk eten voor 1000 yen, voor het dubbele kun je goed eten, ik nam een gerecht van 5000 yen, wat wel redelijk veel is, dus ik verwachte ook wel wat.

Het diner bestond uit verschillende gangen, appetizer, voorgerecht en van alles en nog wat. Ik weet van de helft niet meer wat het geweest was en van de andere helft begreep ik de ober niet. In ieder geval heb ik heerlijk gegeten en zat ik vol. Na een paar uur tafelen hebben we (op thijs na) een taxi genomen, waarmee we voor een prikkie terug gingen naar het hotel. Thijs is uiteindelijk toch gaan lopen in plaats van de metro, volgens mij had hij achteraf gezien toch ook liever de taxi genomen, maar is te trots om het toe te geven . Voorlopig doe ik even rustig aan met uitgaven, koekjes en koffie kost ook wat namelijk.